«ولاسكو: پيشرفت واليبال ايران من را به وجد آورد، آرژانتين نباشد طرفدار ايرانم» لينك خبر
ايراني ها هميشه قدر شناس بوده اند
ممنون آقاي ولاسكو، امروز واليبالمان را مديون شما هستيم....
انشاءالله بازيكنان رسم شاگردي را به خوبي ادا مي كنند تا هم افتخاري براي كشورشان باشند و هم براي مربيان خوبشان.
آستان قدسی ها به نقاره زن ها می گویند «عمله شکوه» ؛ به این معنا که آنها نشان دهنده شکوه و عظمت حرم امام رضا (ع) هستند. دلیلش هم این است که تنها جایی که در کل دنیا نقاره نواخته می شود حرم امام رضا (ع) است.
شاید آرزوی خیلی ها باشد که هنگام طلوع و غروب آفتاب که صدای کرناها و نقاره ها از نقاره خانه بلند میشود، آن بالا باشند و از همان اتاق نقاره خانه، گنبد را تماشا کنند. خود صدای نقاره هم که جزو نوستالوژی هایی شده که مردم از مشهد و زیارت امام رضا (ع) دارند؛ همیشه هم سر یک ساعت مشخص، نه چند دقیقه زودتر و نه چند دقیقه دیرتر. همیشه هم یک ریتم را می نوازند، اما هر بار که این نقاره ها نواخته می شود هر کدام ذکری را تکرار می کنند و معنا و مفهوم دارند. حتی حرکات نقاره ها هم برای خودشان معنا و مفهومی دارند.
مثلا در دست اول، «سرنواز» -سردسته کرنا نوازها- کرنا را به طرف گنبد حضرت به عنوان سلام می گیرد و می دمد: «سلطان دنیا و عقبی علی بن موسی الرضا (ع)»
پس نوازان که تعداد آنها چهار نفر است جواب می دهند: «امام رضا (ع)»
سرنواز مجددا با سر کرنا به طرف گنبد حضرت اشاره می کند و چنین می نوازد: « امام رضا (ع)»
پس نوازان جواب می دهند: «غریب»
دست دوم، کرنای سرنواز ذکر می کند: «مولی مولی مولی علی بن موسی الرضا (ع)»
پس نوازان جواب می دهند :«رضا جان»
سرنواز سر کرنا را به طرف گنبد می گیرد و ذکر می کند: «یا امام غریب یا امام رضا»
دست سوم، کرنای سرنواز ذکر می کند: «دوران، دوران امام رضاست»
در این موقع طبال ها به عنوان شادی طبل های خود را به صدا در می آورند. این طبل به «کوس شادمانه» معروف است. مجددا سرنواز ذکر می کند: «دوران دوران امام رضا، دادرس بیچارگان»
پس نوازان پاسخ می دهند: «ای دادرس درماندگان»
موقعی که پس نوازان می خواهند کرنای خود را بر زمین بگذارند، سرنواز می گوید: «فریادرس»
خود آستان قدسی ها به نقاره زن ها می گویند «عمله شکوه» ؛ به این معنا که آنها نشان دهنده شکوه و عظمت حرم امام رضا (ع) هستند. دلیلش هم این است که تنها جایی که در کل دنیا نقاره نواخته می شود حرم امام رضا (ع) است.
منبع: مجله همشهری جوان/
در ادامه تاريخچه ي نقاره خانه ي حرم مطهر رضوي را از منبع اصلي مطالعه بفرمائيد.
دعا براي عاقبت به خيري از مهم ترين دعاهاي سفارش شده است. زيرا لحظات آخر عمر هر انساني از اهميت بالايي بر خوردار است چون ممكن است شخصي مثل حر، تمام عمرش در جبهه ي باطل باشد اما درست در لحظه ي آخر به امام زمانش بپيوندد و براي هميشه نامش ماندگار شود.
در دين مبين اسلام راهكار هاي بسيار وجود دارد تا انسان را همواره در سبيل خير و ثواب نگه دارد. تقريبا تمام دستورات ديني ما اعم از واجبات و مستحبات و مكروهات و محرمات همه و همه براي تحقق اين هدف صادر شده اند.جالب اينجاست كه خداوند همواره از اهرم ترغيب و تشويق براي اجراي اين دستورات و از اهرم بازدارنده تنبيه براي مانع شدن از انجام آنها استفاده مي كند يعني براي انجام اعمال خوب ثواب در نظر مي گيرد و براي انجام اعمال بد مجازات تعيين مي كند.اغلب اين احكام و دستورات علاوه بر اينكه حكمي از جانب خداوند هستند آثار و بركاتي را در پي خود دارند كه بعضي از آنها را مي شناسيم و بسياري را نمي دانيم و جزء حكمت هاي الهي به حساب مي آيند.
مثلا در دستورات ديني ما آمده است اگر صله ي رحم كني عمرت زياد مي شود، اگر نيكي به پدر و مادر كني عمرت زياد مي شود، اگر اهل دستگيري و خيرات دادن باشي و به نيازمند كمك كني عمرت زياد مي شود و... بسيار موارد مشابه ديگر.
حال سوال اينجاست، اين طول عمر از چه جنسي است؟ خداوند رفتگانتان را بيامرزد، در اين تابستان دو تن از دوستان و آشنايان به رحمت ايزدي پيوستند و اين در حالي است كه سن هر دوي آنها از پنجاه سال هم تجاوز نمي كرد. هر دوي اين عزيزان كه انشاءالله روحشان قرين رحمت ايزدي و محشور با اولياءالله باشد اهل اين كارها كه در بالا نام بردم بودند. يعني هم نيكي به پدر و مادر مي كردند و هم صله ي رحمشان ترك نمي شد و هم احسان مي كردند، اما عمرشان در اين دنيا زياد نبود! بگذاريد مثال هاي ملموس تري بزنم، اصلا مگر شهداي هشت سال دفاع مقدس كه شكي در خوب بودن آها نداريم، اكثرا جوان نبودند؟ پس چرا زود از دنيا رفتند؟ پس اينكه در احاديث گفته شده اگر اين كارها را بكنيد عمرتان زياد مي شود يعني چه؟!
نتكه اينجاست كه عمر مورد نظر در حديث با عمري كه من و شما تلقي مي كنيم تفاوت دارد. يعني ما خيال مي كنيم منظور عمر دنيايي ماست كه زياد مي شود يعني بيشتر دراين دنيا مي مانيم كه البته شايد يك بعد حديث هم همين عمر باشد يعني واقعا برخي عمر دنيايي زيادي بكنند ،اما آن چيزي كه در حديث مد نظر است عمر معنوي انسانهاست ، به عبارت ساده تر يعني عمري بابركت كه تا ساليان سال بعد از خودت نامت را به نيكي ياد كنند! اين عمر بابركت هم سن و سال نمي شناسد مي تواند يك نوزاد شش ماهه مثل علي اصغر حضرت سيد الشهداء عليهما السلام باشد يا يك پير مرد چندين و چند ساله! پس آنچه مهم است طول عمر نيست عمق عمر است كه اهميت دارد.
زندگي صحنه ي يكتاي هنرمندي ماست
هر كسي نغمه ي خود خواند و از صحنه رود
صحنه پيوسته به جاست
خرم آن نغمه كه مردم بسپارند به ياد...
حال چگونه مي شود عمق عمر را زياد كرد؟ جواب ساده است با پيروي كردن از امام. پيرو حقيقي آن كسي است كه پشت سر امام باشد نه جلو و نه عقب...
درست پشت سر امام! عاقبت به خيري حقيقي هم همين است...
سلام ،