"ظـهور"

غنچه خندید ولی باغ به این خنده گریست

غنچه آن روز ندانست که آن گریه ز چیست

باغ پرگل شد و هر غنچه به گل شد تبدیل

گریه باغ فزونتر شد و چون ابر گریست

باغبان آمد و گلها را چید

رسم تقدیر چنان است و چنان خواهد بود

میرود عمر ولی خنده به لب باید زیست